
El Passarell era un gato gordito, de pelo oscuro y grandes ojos azules.
Bien podría haber sido un osito o un conejo porque nunca había sabido de la famosa agilidad gatuna. Subir escaleras era todo un reto y jamás se acercó al abismo del balcón más de medio metro. Odiaba viajar. Le encantaban las madalenas (como a Marta) y la pizza barbacoa (como a mi). Cuando la comiamos se acercaba y te tocaba con una patita en la pierna. Insistía e insistía hasta que le dabas un trocito.

Al llegar a casa del trabajo se restregaba por tus piernas (poco importaba si algún dia le habías dado una patada sin querer), hasta que lo cogías y lo abrazabas. Entonces se agarraba con cada patita a tus hombros y ponía la cabeza bajo tu mentón, aprentando la nariz contra tu cuello y con los ojos cerrados ronroneaba: runrun runrun, y no paraba. Si lo querías bajar, clavaba las uñas un poquito como diciendo “tú eres mio”.
Si me acostaba a dormir la siesta, era inmediato oir un ¡tumb! (que es el ruido que hace un osito al saltar de su silla) y al momento estaba subido al sofá, haciéndose sitio a mi lado, con su espalda contra mi pecho, hecho un ovillo y ronroneando fuerte otra vez.
Podías acariciarlo, abrazarlo, estrujarlo, ponerlo pancha arriba y masajearle su barriguita de pelo suave y limpio. Porque a Passarell no lo bañamos en años y sin embargo, podías apretar tu nariz contra su pelo suave, el más suave que nunca he tocado, y oler a limpio. No a ningún perfume, sólo a limpio y a Passarell.
Passarell siempre estuvo impecable. Altivo pero con un punto ridículo y torpón, como son los grandes señores.
Si le hablabas, se sentaba y te miraba con atención, con los ojos muy abiertos y quieto, como intentando entender, como para no decepcionarnos por no ser tan listo como nosotros.
A veces pienso que él nunca supo que era un gato, que siempre pensó que era un personita.
Así era nuestro gato Passarell.
Et trobem a faltar.










4 Abril 2007 a las 6:13 pm |
Es una de las historias de amor entre animales mas bonita que jamas hay leido. Gracias por descubrirnos tu alma.
Chabi
3 Julio 2007 a las 9:18 am |
Una historia preciosa, yo que soy gatera a mas no poder me alegro de que la gente cuente estas historias tan preciosas sobre sus gatos. Marvin es una princesita preciosa, aunque no ronronee estos gatitos nuestros no lo demuestran de otras maneras, el mio tampoco lo hace nunca.
Un blog muy interesante, felicidades, lo apuntaré por si algun dia me da por subir montañas je je je
Saludos
3 Julio 2007 a las 10:10 am |
Gracias Tunia.
Lupo es un gato precioso.
Un abrazo
7 Noviembre 2007 a las 9:33 pm |
yo tambien tube un gatito una vez, lo encontré en la calle y lo acogí en mi casa. hace un año que
ya no está y aún recuerdo su carita y sus ojazos.
passarell podria haber participado perfectamante en un concurso gatuno al gato mas mono
besos.
21 Noviembre 2007 a las 6:33 pm |
Me ha emocionado leer tu historia, me he visto reflejado. También tuve un “passarell”, en realidad dos, hermano y hermana. Cuando ella murió en mis brazos tras días de agonía porque algún asesino a sueldo le echó cebo envenenado desde el balcón, supe lo que era llorar, llorar y no poder parar. Hasta siempre Kiss. Su hermano Happy sigue feliz y mas gordo cada día.
22 Noviembre 2007 a las 8:14 am |
Debe ser muy duro ver que muere por eso. Como dijo Gandhi, una civilización se puede medir por la forma en que trata a los animales.
13 Diciembre 2007 a las 7:23 pm |
lindo gatito…
18 Enero 2008 a las 1:07 am |
[...] Historia de un Gato….(conmovedora¡¡¡) A cualquiera que, como yo sea amante de los animales, va a gustarle esta historia: ¿Quien era Pasarell? [...]
24 Enero 2008 a las 12:37 am |
Quien ha tenido una mascota y la ha querido de verdad, tiene todas las mascotas del mundo.
Me llegó al corazón la historia de tu Passarell, me gustan los gatos pero nunca tuve uno, en cambio tengo un perrito con mucha personalidad.
Igual que tu, en muchas ocasiones he pensado que mi perro no se entera que anda en 4 patas y se cree persona.
Besos desde Venezuela.
29 Enero 2008 a las 1:21 am |
[...] poco llegué al blog de K, quién tiene una bella dedicatoria a su gato Passarell, y ayer, leyendo el diario de Blackthornhiei, supe que hace pocos días su Strauss se fue al cielo [...]
31 Marzo 2008 a las 8:29 pm |
Precioso relato!!! Tenía una gata igualita, se llamaba Nessy…y qué duro cuando a sus 13 años un perro estúpido con estúpidos amos le pegó un mordisco letal, …en su propia terraza!!! a ella, La Marquesa!!! Igual que Passarell, era altivo con un punto torpón, y se dejaba hacer las mil y una…Sí, siempre se echarán de menos…
17 Mayo 2008 a las 6:40 pm |
Me ha encantado tu relato
Es precioso como describes a tu gato…
17 Mayo 2008 a las 8:11 pm |
Gracias Ana, un besazo!
6 Junio 2008 a las 4:23 pm |
es que me he puesto a llorar y todo…te entiendo perfectamente porque yo siento lo mismo por mi Rodolfito…le quiero tanto que incluso me agobio pensando en qué será de mí el día en que…no quiero ni decirlo. Es increíble lo que se puede llegar a querer a un gatín…
Tenías un gato precioso y vaya fotos más chulas
6 Junio 2008 a las 4:30 pm |
Gracias por los comentarios Ada, ahora te contacto
29 Julio 2008 a las 10:41 am |
Te comprendo. Tuve un siamés durante 18 años.
Murió el día antes que yo volviera de un viaje a Marruecos.
Fue duro. Ahora tengo una gata, Yuna.
Tambien escalo, últimamente no mucho.
Saludos
31 Agosto 2008 a las 8:35 pm |
Yo también tengo una relación con mi fiel amiga (si, si, a mi mujer también la quiero!!!) pero lo que tengo con mi perra es especial. Nos comunicamos muy bien… y a veces, hasta me la llevo a escalar, jejeje http://www.elgolfodebizkaia.com/2008/04/rapelando-en-oro.html
1 Septiembre 2008 a las 6:56 am |
¡Bienvenidos al blog los dos!
12 Octubre 2008 a las 12:53 pm |
uffff, fins ara no l’he llegit i has descrit als meus dos peluts, al Floquet, un angora blanc amb ulls blaus que portem junts 13 anys i la grissa, una persa grisa amb els ull colo mel que portem juntes 4 anys…. son iguals que en Passarell…
13 Octubre 2008 a las 11:22 am |
Segur que som maquíssims, a veure si envies fotos
29 Octubre 2008 a las 1:25 pm |
Ostres! M’ha arribat a l’anima: es clavat al gat que havia tingut de petit, i no només físicament sinó pel que expliques també de carácter. La llàstima es que només m’en queden fotos velles de la “prehistòria digital”.
28 Noviembre 2008 a las 7:11 pm |
Oskar me ha encantado tu historia.
y parecería escrita para ella
Solo tendria que cambiar el nombre …bueno y algún otro pequeño detalle …como que en lugar de la pizza barbacoa ..lo que le vuelve loca a mi princesita es el pernil dolç
28 Noviembre 2008 a las 7:13 pm |
Bienvenida al blog Peke, y cuida mucho a tu princesita
15 Diciembre 2008 a las 11:09 am |
Recuerdo al Passa.. para mi fue mi primer gato (todo y que era mio) los veranos que lo cuidé serán inolvidables. Todavía con David recordamos con cariño cuando le enseñamos a bajar las escaleras y cuando se tropezaba.. la verdad es que siempre tendrá un trocito de mi corazon.. me emocion cuando digo esto.
Un beso
15 Diciembre 2008 a las 11:14 am |
El Passa seguro que te quería mucho, igual que a ese hermano mayor que siempre te está haciendo putaditas pero amas con locura.
2 Enero 2009 a las 5:25 pm |
Una historia molt entranyable.
9 Enero 2009 a las 11:09 pm |
M’agrada molt el passatge on expliques que simplement olorava a net i a Passarell.
10 Enero 2009 a las 1:47 pm |
Gràcies, esta escrit amb tot el carinyo. Petons!
12 Enero 2009 a las 3:54 pm |
Me has hecho llorar con la historia de Passarell =)
Soy gatera también y entiendo lo que es no tenerlos más, f´ssicamente, porque en el corazón siempre quedan estas “personitas”.
Un petó molt gran!
22 Enero 2009 a las 4:10 pm |
Qué linda histooooriaaaaa!!
30 Enero 2009 a las 9:13 pm |
Jo també tenia el meu Passarell que es deia Black. També em posava les potetes damunt les meves espatlles i tenia el motoret engegat només mirar-lo. Teníem una relació tan especial i ens enteníem tan bé que ja fa un any que no el tinc i encara el ploro. Em queda el Gremlyn que també és un amor i vaig adoptar el Pitti, amb menys d’un mes, ara té 10 mesos i és un trasto. me-ls estimo molt però el meu Black sempre viurà dins del meu cor.
Qui sap? Potser el Passarell i el Black estan junts i ens miren de tant en tant.
Una abraçada, Magda.
30 Enero 2009 a las 9:16 pm |
Segur que estan junts jugant!!!
Gràcies pel comentari Magda (i Mer)
17 Febrero 2009 a las 3:44 pm |
Em sap tan greu la vostra pèrdua! com es nota que l’estimaveu moltíssim. Espero que estigui al cel dels gatets posant-se fi de pizza barbacoa. Una abraçada d’una amant dels gats no-ejerciente.
17 Febrero 2009 a las 3:50 pm |
Moltes gràcies, W.
21 Febrero 2009 a las 9:50 pm |
Gracias por compartir esos bonitos recuerdos y emociones..Es un placer leelos.
Mi pequeño y querido compañero peludo se llama Dario. Aunke nuestras inkientudes son rotundamente distintas, llevamos mas de 12 agetreados años juntos.. Entre mis escapadas a las peñas..y su espeleobuceo debajo de las colchas..siempre acabamos encontrándonos y compartiendo buenas ronroneadas juntos…
Ya no sé kien busca a kien, porke sin él me cuesta conciliar el sueño..
Grandísima fortuna la mia!
Un saludo desde las Jaras pedriceras..
23 Febrero 2009 a las 8:40 am |
¡Qué casualidad! Mientras escribías este comentario yo estaba en Madrid. ¡Y ese mismo dia en la Pedriza!!!
23 Febrero 2009 a las 5:46 pm |
Si las casualidades no hubieran presentado contundentemente mi rodilla a un hermoso canto justo una semana antes, tal vez nos hubieramos encontrado en la pared Sur del Yelmo.. que justo este precioso fin de semana estaba MUY BIEN concurrida…
A cambio, ya ves! espeleobuceo con Dario y viajes alrrededor del mundo sobre un teclado..
Espero ke lo disfrutases..(seguro ke sí!)
23 Febrero 2009 a las 7:57 pm |
Bueno, fuímos a parar a Cinco cestos, pero tampoco me quedo probé un 7a bueníiiiisimo (y con las chapas muy cerca).
Por primera vez disfruté de la escalada de adherencia.
25 Febrero 2009 a las 10:30 pm |
¡ENHORABUENA por disfrutalo! Supongo ke la sonrisa será dificil kitártela..
Para la próxima te echas unos bailes en las típicas placas efervescentemente catatónicas de la Pedriza..y te kedas como nuevo!
Seguro ke le pillas el “gustito”..ya verás!
Pedriza es un lugar ke me tiene encantada (de encantamiento)
El mundo esta lleno de lugares Mágicos e Impresionantes ke disfrutar.., pero este regalo lo tengo TAN cerkita de casa ke se ha convertido en mi segunda vivienda,y aunke no dejo de volver una y otra vez desde hace muchos años,no llego a cansarme.. Siempre hay “caminos” distintos por los ke subir.
Salud y Felices Escaladas!
18 Marzo 2009 a las 3:18 pm |
HOLA UNA HISTORIA MUY BONITA ENTRE ANIMAL Y SER HUMANO ESTAMOS HECHOS PARA VIVIR CON ANIMALES , NO ME IMAGINO SIN PODER ESTAR CON LOS ANIMALES A MI ME ENCANTAN TODOS LOS ANIMALES SOBRE TODO LOS FELINOS YO TENGO A MI GATO FARINELI LO RECOJI DE LA CALLE CASI RECIEN NACIDO I VETE POR DONDE ES MI CONPAÑERO INSEPARABLEYA 15 AÑOS PESA CASI 8 KG ES MUY GUAPO ES MAS SE HACE DE QUERER SON MUY AGRADECIDOS SI LES DAS CARIÑO LOS TIENES QUE ENTENDER BAN ASU BOLA
18 Abril 2009 a las 6:39 am |
Hola, me ha gustado mucho leer esta dedicatoria que habeis echo a vuestro gato. Me he emocionado. Hace un año se me murio el mio y tambien colgue en mi blog una dedicatoria con gran cariño a mi gran gata Kity. Es hermoso como se quiere a los animales y lo que te dan sin esperar nada a cambio. Felicidades.